“Onthoud een ander het goede niet, als het in uw macht ligt het te doen.”
Spreuken 3:27
Jouw manier. Mijn manier. Onze manieren. We raken er zo gewend aan om dingen te doen zoals we dat gewoon zijn. Of het nu gaat om hoe je je tuin onderhoudt, hoe jij je eten tot je neemt, hoe jij omgaat met het milieu.
Gewoontes zijn de glijbaantjes van ons leven. Zonder tradities, regels, hoe zouden onze dagen eruitzien?
Hoeveel tijd zouden we kwijt zijn aan het maken van keuzes? Eet ik vandaag met mes en vork? Met stokjes? Zal ik vandaag het gras maaien? Of volgende week? Wil ik met het vliegtuig op vakantie? Of met de trein?
Een verandering in gewoontes, in regels wordt ook snel opgevat als een inbreuk op ons leven. Mensen die andere gebruiken hebben, vinden we dan vreemd, raar.
Het liefst gaan we ook om met mensen die onze manieren delen. Stel je voor! Mensen die niet van stamppot houden! Of niet elke week hun gras maaien! En nog erger, medebewoners met het vliegtuig op vakantie gaan!
Jouw manier. Mijn manier. En hoe lastig het is om persoonlijke voorkeuren niet te verwarren met menselijke waardigheid. Want al lusten sommige mensen geen stamppot, hebben ze een verwilderd tuintje en vliegen ze voor hun vakantie naar Australië. Maakt dat ons tot betere, voortreffelijkere, oprechtere mensen?
Jan Spoelstra
