“Wie antwoordt zonder eerst te luisteren, handelt dwaas en maakt zichzelf belachelijk.”
Spreuken 18:13
Kunnen we anders? Dan onmiddellijk en snel te reageren op prikkels? Op irritaties? Op indrukken? Op impulsen?
Hoe voorbeeldig we ons ook kleden, hoe netjes we ook spreken, hoe stoer we kunnen doen alsof er niets aan de hand is, we bruisen, we wervelen van binnen.
Ze stoppen nooit. Onze emoties, onze gevoelens, onze impressies, onze sentimenten, onze vermoedens.
Vandaar dat we zo vaak onze antwoorden al klaar hebben. Vandaar dat we doorgaans onze conclusie al getrokken hebben. Voordat de ander uitgesproken is.
Hoelang hebben we nodig om een oordeel te vellen? Enkele seconden? Het gaat vanzelf. We hoeven er blijkbaar niets voor te doen. Onze vooringenomenheid.
Het is niet erg. Om mens te zijn.
Om gevoelig te zijn. Het wordt pas ongemakkelijk wanneer je gelooft dat het normaal is. Je stille vooringenomenheid. Je fletse clichés.
Wat houdt ons tegen om na die eerste emoties, die directe reacties, om er geen genoegen mee te nemen?
Om even op adem te komen. Om tot tien te tellen. Om te voorkomen. De dooddoeners, de stereotypen?
Menselijk gesproken
