“Een dwaas geeft uiting aan al zijn gevoelens, een wijze houdt ze in toom.”
Spreuken 29:11
Wat het kenmerk van een dwaas is. Een onverstandige. Een mafkees. Een uilskuiken. Een oen. Een sukkeltje.
Je gaat ervan uit dat je ze onmiddellijk herkent wanneer ze je voor de voeten lopen. Omdat ze schuimbekkend voor je staan? Omdat het klunzen zijn? Mislukkelingen.
Toegegeven. Sommige dwazen zijn te overduidelijk, te onmiskenbaar, te onloochenbaar, te zonneklaar aanwezig.
Maar de meeste dwazen reageren helemaal niet vreemd, gek, potsierlijk, abnormaal. Ze groeten zoals jij groet, ze praten zoals jij praat, ze lachen zoals jij lacht.
Het kost ze geen moeite om met je te barbecueën, te discussiëren over het weer, te praten over voetbal.
Totdat ze merken. Je ben het niet met ze eens. Je duwt tegen heilige huisjes aan. Je gaat op lange tenen staan.
Je komt te dichtbij. Mensen voelen zich aangevallen.
Wat het kenmerk van een dwaas is. De felle reacties, de woedende blikken, de nietsontziende antwoorden.
Je herkent het. Reageer je soms zelf ook niet zo wanneer geliefden je terechtwijzen? Wanneer je voor even in je hemd staat? Met het zweet in je handen, het hart in de keel.
